Το υπόδειγμα του αντιπροσωπευτικού νοικοκυριού βασίζεται στην υπόθεση ότι όλα τα νοικοκυριά είναι ίδια.

Μια εναλλακτική κατηγορία υποδειγμάτων επιτρέπει στα νοικοκυριά να διαφέρουν. Καθώς γεννιούνται νεαρά νοικοκυριά και τα ηλικιωμένα νοικοκυριά πεθαίνουν, υπάρχει μια αλληλουχία επαλλήλων γενεών. Ανά πάσα στιγμή, τα νοικοκυριά σε μια οικονομία αντιπροσωπεύουν διαφορετικές γενιές.

Η αποταμιευτική συμπεριφορά διαφέρει από γενιά σε γενιά διαφέρει, καθώς τα νοικοκυριά που ανήκουν σε διαφορετικές γενιές μπορεί να έχουν διαφορές στο συσσωρευμένο πλούτο ή / και διαφορετικούς χρονικούς ορίζοντες. Έτσι, τέτοια υποδείγματα δεν συνεπάγονται απαραίτητα την ομοιογένεια ή την οικονομική αποδοτικότητα που χαρακτηρίζει το βασικό υπόδειγμα του αντιπροσωπευτικού νοικοκυριού.

Τα πρώτα υποδείγματα επαλλήλων γενεών αναλύθηκαν από τoυς Allais (1947) και Samuelson (1958). Ο Diamond (1965) παρουσίασε και ανέλυσε το πιο διαδεδομένο ίσως σήμερα υπόδειγμα δύο επαλλήλων γενεών, ενώ οι Blanchard (1985) και Weil (1989) παρουσίασαν υποδείγματα μεγάλου αριθμού επαλλήλων γενεών.

Στη διάλεξη αυτή επικεντρωνόμαστε στο υπόδειγμα του Diamond. Σε κάθε χρονική περίοδο συνυπάρχουν δύο τύποι νοικοκυριών. Οι νέοι, που βρίσκονται στην πρώτη περίοδο της ζωής τους, και οι ηλικιωμένοι, που βρίσκονται στη δεύτερη και τελευταία περίοδο της ζωής τους.

Τα νεαρά νοικοκυριά προσφέρουν εργασία αλλά δεν διαθέτουν κεφάλαιο. Έτσι, το μόνο τους εισόδημα είναι από εργασία. Τα ηλικιωμένα νοικοκυριά δεν εργάζονται και καταναλώνουν το εισόδημα από το κεφάλαιο που συγκέντρωσαν κατά την πρώτη περίοδο της ζωής τους, καθώς και το ίδιο το απόθεμα του κεφαλαίου που έχουν συσσωρεύσει, καθώς βρίσκονται στην τελευταία περίοδο της ζωής τους.

Κατά την επόμενη περίοδο, τα ηλικιωμένα νοικοκυριά έχουν πεθάνει, τα νεαρά νοικοκυριά έχουν γίνει ηλικιωμένα και μια νέα γενιά νέων νοικοκυριών έχει εισέλθει στην οικονομία.

Υπάρχουν πολλές ανταγωνιστικές επιχειρήσεις, η τεχνολογία της παραγωγής περιγράφεται από μια νεοκλασική συνάρτηση παραγωγής, οι αγορές αγαθών και υπηρεσιών, εργασίας και κεφαλαίου είναι ανταγωνιστικές, και το κεφάλαιο και η εργασία πληρώνονται το οριακό τους προϊόν.

Η αποταμιευτική συμπεριφορά σε υποδείγματα επαλλήλων γενεών δεν χαρακτηρίζεται από κοινωνική αποδοτικότητα, όπως και στο υπόδειγμα του αντιπροσωπευτικού νοικοκυριού.

Επιπλέον, σε οικονομίες χωρίς αντιπροσωπευτικό νοικοκυριό, η σύγκριση της χρησιμότητας μεταξύ νοικοκυριών είναι σε μεγάλο βαθμό αυθαίρετη.

Επιπλέον, σε υποδείγματα επαλλήλων γενεών, είναι θεωρητικά πιθανό η ανταγωνιστική ισορροπία να μην είναι ούτε αποτελεσματική κατά Pareto, καθώς η πιθανότητα δυναμικής αναποτελεσματικότητας δεν μπορεί να αποκλειστεί εκ των προτέρων.

Σε κάθε περίπτωση, σε υποδείγματα επαλλήλων γενεών, προκύπτει η ανάγκη για παρεμβάσεις της οικονομικής πολιτικής οι οποίες μπορούν να βελτιώσουν την κοινωνική αποδοτικότητα, καθώς η ανταγωνιστική ισορροπία δεν είναι απαραίτητα βέλτιστη. Ο λόγος είναι ότι οι τρέχουσες γενεές δεν προνοούν για την ευημερία των μελλοντικών γενεών, όπως στο υπόδειγμα του αντιπροσωπευτικού νοικοκυριού.

Σύνδεσμος στις Διαφάνειες της Διάλεξης